Hoe rouwen kan gaan #2

Het is nu drie maanden geleden dat Colin uit het leven stapte.

Drie maanden. Het klinkt nog zo kort geleden maar het voelt al veel langer. Er is veel gebeurd. En misschien ook omdat ik er elke dag mee bezig ben, dat het al voelt als veel langer..

Ja, elke dag ben ik er mee bezig. Ik denk dagelijks aan mijn broer. Ik teken hem. Bekijk foto’s. Denk aan zijn stem en lach. Hij komt heel soms in mijn dromen, maar jammer genoeg niet dat ik daar ‘iets’ uit kan halen. Over dromen gesproken. Ik heb laatst een boek gelezen over dromen en hoe je je dromen kunt beinvloeden. Regelmatig vraag ik Colin om alsjeblieft langs te komen in mijn dromen zodat we nog even kunnen praten of knuffelen. Tot op heden is dit nog niet geluk. Althans, niet dat ik me kan herinneren. Sinds een week hou ik een dromendagboek bij. Het schijnt dat je je dromen steeds beter gaat onthouden als je ze regelmatig opschrijft. Nog even oefenen dus, met beter worden in dromen. En hopelijk op een nacht, komt Colin langs en kunnen we eens praten en kan ik hem nog eens vasthouden. Dat is een verlangen die steeds groter wordt. Het gemis wordt steeds groter.

Soms heb ik ineens een realisatie moment. Dat Colin echt dood is en dat hij daar zelf voor gekozen heeft. Heel gek vind ik dat als ik er over nadenk. Hoe zeer ik het ook accepteer, respecteer en deels ook begrijp, er zit toch nog een deel in mij dat het allemaal niet snapt. Want er moet toch echt iets heel ‘duisters’ in je hoofd zitten om deze beslissing te nemen en het ook daadwerkelijk uit te voeren.
Ik begrijp het gevoel van in de put zitten, depressief zijn, het allemaal niet meer weten. Maar jezelf je eigen leven afnemen.. Dat is een behoorlijke stap en daar kan ik mezelf (gelukkig) echt niet in plaatsen.
Ik heb het gevoel dat Colin soms in een wereld leefde waar niemand vanaf wist. Een wereld waar het niet leuk was en waar veel trauma en pijn zat. En deze wereld zat ver weggestopt om te voorkomen die pijn te moeten meemaken.

Als ik dit zo opschrijf dan vind ik het zo naar voor hem dat hij met deze pijn moest dragen. En dat ik, noch iemand anders, in staat was om hem wat te verlichten van dit zware gevoel. Maar ik realiseer me ook dat dit het leven is. Niemand anders kan de pijn dragen die voor jou bestemd is en je bent zelf de enige die in staat is er iets mee te doen. Colin kon geen manier vinden om het draaglijk te maken en doodgaan was voor hem de enige oplossing. En nogmaals, ik respecteer zijn keus want dit was voor hem het enige juiste. Ik zal daar niet over oordelen. Maar ik vind het wel ontzettend jammer want het was zo’n slimme jongen met zo’n goed hart en een aanstekelijk enthousiasme.

Ik merk de laatste tijd dat het verdriet niet minder wordt, maar het zware gevoel wel. Colin’s dood staat niet meer zo op de voorgrond. Het is niet meer dat ik hier elk uur aan denk. En dat vind ik wel fijn. Ik probeer meer stil te staan bij de mooie momenten en herinneringen en dat voelt goed. Er komt ook steeds meer ruimte voor andere emoties. Ik kan me steeds beter openstellen voor andermans verhalen en vind niet meer dat mijn verhaal de hoofdrol moet hebben.

Zoals de meesten vast wel weten ben ik in verwachting van ons derde kindje. Op het moment dat Colin overleed was ik al zwanger maar wist ik het zelf nog niet. Bijna een week na de crematie deed ik een test met twee dikke strepen er op.
In het begin had ik veel moeite om blij te zijn. Ik was natuurlijk wel blij, diep van binnen maar ik vond het moeilijk om die blijdschap te uiten uit schuldgevoel. Gaandeweg leerde ik dat er meerdere emoties tegelijk mogen zijn en dat niemand het me zou verwijten als ik ook mijn vreugde zou laten zien. Het zet me ook met beide benen op de grond en maakt me extra dankbaar voor het leven. Zo is het leven ook. Mensen gaan, en mensen komen. En ik weet zeker dat de zielen van Colin en dit kleine mensje elkaar al ontmoet hebben. En dat vind ik een prachtige gedachte!

2 gedachten over “Hoe rouwen kan gaan #2”

  1. Lieverd, wat heb jij dit mooi verwoord. Heel herkenbaar. Trots op jou hoe je dit alles doet. Dikke kus πŸ’‹ van je moeder ❀️

    Like

  2. Heel mooi hoe je dit allemaal uitdrukt, vol respect naar Colin. En ik heb zoveel respect voor jou. Je inlevingsvermogen, maar ook je vermogen om door te gaan en te mogen genieten. Dat maakt het dat ik me geen zorgen om je hoef te maken maar er wel voor je te zijn mocht je dit nodig hebben. Colin is er niet voor niets geweest, hij heeft een hele mooie plaats in onze herinneringen, heeft mij in ieder geval laten zien dat er hele mooie mensen bestaan. Jij bent net zo’n persoon, mooi van buiten en ontzettend mooi van binnen. Daarbinnen zit jullie 3e wondertje waarvan ik weet dat hij/zij welkom is en veel liefde zal ontvangen. Ik blijf je volgen… net zoals ik dat al deed bij Colin en jou… geniet van je zwangerschap.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s