Gastblog: Martijn

Er gaat bijna geen dag voorbij zonder dat ik een moment denk aan Colin. ‘Wat gek’ zal je misschien denken. ‘Hoeveel contact hadden jullie nou echt?’ Klopt. Ons contact was de laatste jaren veel minder. Toch ben ik Colin nooit uit het oog verloren. Dit is al erg bijzonder omdat ik met geen enkele van mijn andere exen nog contact heb. We volgenden elkaar op social media en hadden zo nu een dan een praatje. Ik schrijf deze brief omdat ik graag op papier wil zetten wat Colin voor mij heeft betekent. En omdat ik begrijp (maar niet kan bevatten) hoeveel pijn zijn direct naasten elke dag nog hebben door het verlies van Colin. Ik hoop dat ik met mijn woorden nogmaals kan benadrukken wat een fantastisch persoon Colin was, is en blijft.


De ontmoeting

Colin en ik kennen elkaar via Habbo Hotel. (Ik vond het dan ook erg tof om het stukje Habbo terug te horen op zijn dienst). Via gezamenlijke ‘Habbo vrienden’ kwamen we met elkaar in aanraking. In deze periode van mijn leven had ik het zwaar. Mijn ouders gingen scheiden, ik zat in de kast voor de mensen op mijn school en zocht mijn toevlucht naar een online platform. In het hotel kon ik mijzelf zijn en openlijk uitkomen voor mijn homoseksualiteit. Zodra er weer een habbospeler uit de kast kwam ging dit al een lopend vuurtje door het hotel. Zo kwamen Colin en ik ook met elkaar in aanraking. Wat hebben we een hoop gechat! Ik vermoed dat het nachtslot dat later op het hotel gezet is te maken had met onze habbo-overuren. Het chatten verschoof zich naar msn en het werd tijd voor een ontmoeting!

Stiekem, zonder precies te vertellen waar ik heen ging, reisde ik naar ’s-Hertogenbosch. Colin deed hetzelfde. De zenuwen gierden door mijn lijf. Colin was niet de eerste homojongen die ik ontmoette, maar het voelde wel anders. Ik weet het nog als de dag van gisteren dat we door de stad slenterden tot Colin mijn hand vastpakte. Zonder enkele vorm van gene, onbezonnen en met een dikke middelvinger naar de maatschappij stonden we uiteindelijk midden op het marktplein te zoenen. Colin op zijn tenen en ik met mijn hoofd naar beneden. Omdat we wel weer met de trein naar huis moesten liepen we door naar het station. Voor het stationsplein zochten we een trappetje waar we vrolijk verder gingen. Een auto stopte, het raampje ging open. Twee “stoere” oudere jongens keken ons vuil aan. ‘Hé, wie van jullie is het meisje?’. Colin keek angstig naar me, ik voelde me veilig. Zonder blikken of blozen riep ik terug. ‘Kijk lekker de andere kant op’. Colin keek me terug aan en zoende me weer. Je snapt al dat we de trein pakken uitstelde tot het laatste moment en we beiden pas in de laatste trein terug naar huis zaten.


De relatie
Vlindertjes fladderden door mijn buik. Ik was zo verliefd! Al snel na deze dag spraken we af bij hem thuis. Waar ik een super warm samengesteld gezin aantrof. De liefde die moeder Herma uitstraalde was ongekend. Ik kreeg gelijk het gevoel dat bij haar de kinderen centraal staan. De zorgzaamheid was erg bijzonder. Ik zag hoe Colin zichzelf kon en durfde te zijn. Door de negatieve relatie die ik op dat moment had met mijn vader, kende ik dit gevoel van thuis niet. Ik vond het zo fijn om bij hen te zijn. 

Er zijn nog een aantal dingen die ik me goed herinner. Zo was er een moment dat Jessica en Colin zich uiterst aan het verbazen waren over mijn monobrauw. ‘Dat kon echt niet!’. Het pincet werd erbij gepakt en alsof het de normaalste zaak van de wereld was zaten ze met zijn twee voor mijn neus om de haren eruit te trekken. Jessica: ‘Doet het geen pijn?’ (ik heb een hoge pijngrens en blijkbaar weinig gevoel in mijn huid) ‘Euhm, nee, valt wel mee’. Colin: ‘Oeh, bij mij is het altijd zo pijnlijk! Ik heb de tranen soms in mijn ogen.’. Ik stond versteld hoe deze jongen zijn gevoel durfde te uitten. Je laten epileren door je zusje. Eigenschappen die door mijn vader al snel werden gesmoord, als vrouwelijk en dus niet voor jongens, durfde deze jongen gewoon openlijk te bespreken.

Daarnaast herinner me ik dat er altijd werd gezongen. Hoewel ik het erg leuk vind, heeft dat talent mij overgeslagen. Musicalhits waren favoriet en liedjes van Wouter Hamel (als ik het goed heb) kwamen ook regelmatig voorbij. Ik probeerde regelmatig mee te doen en weet nog dat mama Herma en Colin mij probeerde op de juiste toonhoogte te krijgen. Een onmogelijke klus. Natuurlijk speelden Colin en ik ook allebei in een musical. Colin en zijn moeder kwamen bij mij op mijn school naar mijn musical kijken. Alles nog geheim en stiekem, want ik wilde niet dat iemand op mijn school erachter zou komen dat ik een vriendje had. Wat baalde ik hier achteraf van. Want wat had ik Colin graag aan de wereld laten zien.

Colin was altijd vrolijk en opgewekt. Hij was trots op wie hij was en veranderde dat voor niemand. Ook al was hij jonger dan ik, ik kon daar nog zoveel van leren. Ik vond dit zo mooi en speciaal aan hem. Zo charmant. Ik weet niet of het in relatie met elkaar staat maar als ik aan Colin denk zie ik ook zijn ‘huppeltje’. Colin liep niet gewoon. Hij huppelde altijd. Als we elkaar een tijdje niet hadden gezien kwamen we bij elkaar en zag ik hem met zijn huppeltje op mij afkomen, wat altijd eindigde in een knuffel en kus op zijn tenen.

Colin werd om zijn donkere krullende haar en het feit dat hij een stuk kleiner was dan ik bij ons thuis ‘Frodo’ genoemd.  Dit was natuurlijk een verwijs naar de films van Lord of The Rings. Hoewel ik nu kan lachen om het vergelijk vond ik dat toen uitermate irritant. Hetgeen dat ik aan Colin herinner is vooral zijn gladde haarloze lichaam, zijn fijne gezichtje en de meest perfecte lippen die ik heb gezien. Ik weet dat ik daar zo vaak naar heb gekeken. Hoe zijn lipjes bewogen als hij praatte en hoe hij met zijn voortanden op zijn onderlip beet als hij nadacht en verleidde.  Mooiere lippen zijn er niet.

Helaas gebeurde er dingen waardoor onze relatie geen lange adem had. Mijn hart was gebroken. Nadat we een aantal maanden met elkaar wat hadden kwam er een einde aan. Mijn eerste liefde, mijn eerste vriendje. Hij is altijd zo speciaal gebleven. Iemand als Colin vergeet je niet. Vol leven, zoveel liefde en zo eigen.

De wederontmoeting

Colin en ik hadden nog af en toe contact, over gezamenlijke kennissen of Habbo. Tot we er enig moment achter kwamen dat we beiden inmiddels in Tilburg woonden. Dit was een goed excuus voor een vriendschappelijke wederontmoeting aan de Gasthuisring. De ontmoeting vond plaats tijdens een huisfeestje aan deze befaamde straat. Toevallig woonde een van de beste vriendinnen van mijn nichtje (Susanne) ook in het huizencomplex waar Colin woonde (Tatiana aka Taat). Ik was mega zenuwachtig en wist niet zo goed hoe ik mezelf een houding moest gaan geven. Wat doe je, geef je drie kussen? Een hand? In praktijk bleek dat ik er geen enkel moment had om over na te denken. Ongeremd, alsof er nooit iets is gebeurd, Huppelde Colin op mij af. Zijn armen gingen de lucht in, zijn gewicht werd verplaats naar zijn tenen en een grote omhelzing volgde. Zo warm, geen enkele zorgen. Alle stress viel van mij af. Ik wist dat het goed was.

Colin gaf meermalen aan nog meer contact te willen. Ik ben zelfs nog gaan kijken of ik de kamer naast hem kon huren. (Helaas lag deze net boven mijn budget waardoor dit ophield). Colin heb ik nog een paar keer ontmoet, maar toen de relatie met Menno kwam werd dat weer steeds minder. Tot we elkaar alleen nog maar volgde op sociale media. De verhuizing naar Amsterdam, nieuwe vrienden, oude gezamenlijke vrienden. Nieuwe liefdes. Alles kwam voorbij. We hadden af en toe een korte chat of like op elkaars foto’s.

Het afscheid

Toen ik het bericht kreeg via social media schrok ik me kapot. Hoe kan dit nou! Colin!?

Ik vond het fijn om bij de dienst aanwezig te zijn. Het is stom, ook al heb je weinig contact gehad de laatste jaren, de dingen die werden gezegd over Colin waren zó herkenbaar. Als stukjes film zag ik de momenten voor mij. Er waren zoveel mensen die even afscheid namen van hem, maar ook van zijn familie. Ik wachtte mijn beurt af maar ben uiteindelijk naar Herma toe gelopen. Ik barste in tranen uit, ik geneer me compleet. Dat ik hier aan het huilen was bij haar, degene die zoveel verdriet moet hebben om het verliezen van haar zoon. Ik die inmiddels al jaren weinig contact had met Colin, zat hier gewoon een beetje onverdiende aandacht op te eisen.

Ik besefte na het bericht van zijn dood pas hoeveel Colin in mijn leven heeft betekend. Vooral in de periode die voor mij als tiener heel lastig was. Hoeveel ik van hem geleerd heb over zelfacceptatie. Het feit dat juist Colin, die altijd zo vrolijk was, die trots was op wie hij was, die opgroeide in (en altijd kon terugvallen op) zo’n warm gezin, een einde maakte aan zijn leven. Ik was zo versteld. En nog steeds kan ik het niet bevatten.

Ik hoop dat mijn verhaal aan iedereen die dit leest een completere herinnering geeft aan Colin. Ik zou het mooi vinden als mijn bericht anderen inspireert hun verhalen te delen met zijn familie. Zodat zij, ook nu hij er niet meer is, nog steeds nieuwe verhalen horen over deze geweldige lieve jongen. Ik ben zo blij met mijn herinneringen en zal hem nooit vergeten.

Martijn

2 gedachten over “Gastblog: Martijn”

  1. Wat een mooi verhaal Martijn, en zo herkenbaar. Hoe Colin was, het gezin, het verdriet ondanks dat het contact minder was. Fijn dat je dit met ons deelt. #trotsopmijnneefje

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s