Gastblog: Nellie

Lieve Colin

Ik denk dat het 6 jaar geleden is dat mijn toenmalige cursist, Ellen, vertelde dat ze jou ontmoet had op een feestje van een gezamenlijke vriendin. Ze vertelde hoe leuk je was…een blije “gay- bestfriend”. Ze had je enthousiast gemaakt voor de opleiding tot KinderIC verpleegkundige en zei dat je echt een aanwinst zou zijn voor ons team!

Je solliciteerde en werd zonder twijfel aangenomen…ik was erg benieuwd naar je, maar snel hoorde ik dat je meer tijd nodig had om de overstap naar Amsterdam te maken. Volgens mij was het in 2015 dat je alsnog kwam. Samen met Danielle Sanne en jij, vormden jullie een gave groep cursisten!

Ik ontmoette jou voor het eerst tijdens de overdracht en voelde meteen een klik, jij nog geen 24 en ik bijna het dubbele….maar dat maakte niets uit voor onze band, die was vanaf het begin heel bijzonder. Je fietste recht mijn hart in, alsof ik je allang kende. We spraken dit ook naar elkaar uit zodat we wisten dat dit voor ons allebei precies hetzelfde voelde.

Efficiënt als je was, vond je in no time alle wegen binnen ons ziekenhuis en leerde je gemakkelijk allerlei mensen kennen, alsof je hier altijd al geweest was. Iedereen mocht je graag!!

Je wisselde oergezonde gerechten af met keihard chips eten of snoepen, vooral tijdens de nachtdienst kon je helemaal los gaan op de buggles,  winegums of drop.

Op het werk ging je geen uitdaging uit de weg en had je het ernstig zieke kind meteen in beeld, ouders voelde zich vertrouwd bij jou. Samen met je werkbegeleider sjeesde jullie dan over de afdeling omdat jullie het beide leuk vonden om te “knallen”,( je loopje of je manier van zitten met je ene been onder je billen, staat op mijn netvlies). Je hebt je opleiding dan ook met het groot mogelijke gemak afgerond en was een aanwinst voor ons team.

Ondertussen hadden jij en ik elkaar in ons hart gesloten, appte we volop met elkaar, kletste spraakberichtjes vol. Jij redde mij altijd van de ondergang als ik EPIC niet begreep of sowieso ontspoorde op de digitale snelweg.

Mijn leven was veel gezapiger dan het van jouw, maar we deelde het. Als we samen werkten was je lach zo fijn ( je spraak het woordje “fijn” zo zuidelijk) en deden we de zorg voor onze patiënten het liefst samen, vaak met hele foute humor!

Lieve Col, ik heb gewoon niet door gehad hoe blij jij mij maakte…het was er gewoon…alsof het nooit anders zou zijn…, maar voor ik het wist koos jij om weg te gaan, omdat je hier niet meer wilde zijn.   Ik probeer zo hard om dat te begrijpen…..

Nu denk ik vaak terug aan die keer dat je kwam logeren en we samen met mijn meiden naar SOOF 1 keken…..ook zij waren meteen relax toen jij er was en begrepen meteen waarom ik zo dol op je was en je nu zo mis.

Of die keer dat we als twee boze zussen naar onze leidinggevende gingen om te mopperen over een teamavond, die gewijd was aan de psychologie achter de cirkel van invloed, en we dat dus echt geen leuk teamuitje vonden. Maar ook samen avonddienst met kerst was zo gezellig. Of die keer dat ik in de groepsapp om een dienstruil vroeg en jij uit New York appte dat je wel wist wie die dienst voor mij zou willen doen. Ik zag hoe verliefd je werd en nergens anders meer over kon praten….je straalde en was verbaasd hoe zo’n leuke knappe jongen jou zag staan…..terwijl ik dacht en tegen je zei…”maar Col…jij bent minstens zo knap en leuk!!”

Inmiddels werd het april 2019, we appten die maand veel over wanneer we elkaar weer zouden zien op het werk, over mijn oudste dochter die uit huis ging en wat ik moeilijk vond. Over het nieuwe teamuitje, wat dit keer een expeditie Robinson was, en wat we beide wel heel leuk vonden en op de app bleek dat we (dit keer los van elkaar) de ballen hadden om dit dan ook terug te geven aan de leiding. We appten over je sollicitatie naar de functie als senior en over mijn scopie in het OLVG, dat bijna letterlijk in je voortuin stond….ik maakte een foto van mijn polsbandje en jij van de hoofdingang. We hadden het over de HBOV, de opleiding die je met verse tegenzin deed, al zag je het belang voor je toekomst, er wel van in…je vond het de groot mogelijke onzin, toch deed je wat moest…..

Het werd 24 april …..je appte;

Nellie…ik wil weer samen werken!…ik zie je te lang niet ☹

Ik; ….Neeeeee…ik mis jou oooook zooooo!! Ik heb nu dag en morgen laat…jij niet zeker? Gaat het goed met je??

Jij;…ik heb morgen dag en vrijdag laat, maar jij andersom haha….mwah….vertel ik liever zelf…

Ik;…mwah?…ojeeee….misschien morgen ff met de wissel?….hoop niet wat ik denk als je dit zegt….hartje..

Jij;….ja graag even knuffelen X

Ik;….altijd!! pas op jezelf X

Jij;….hartje

Het werd 25 april.ik appte

Colinnnn….ik ben blij dat ik je strakkies zie en ff spreek….ik moet steeds aan je denken. Ik wil graag dat het goed met je is!!

Jij;….Ja heel fijn, ik blijf nog wel even kletsen daarna…

We spraken elkaar in een lege patiëntenkamer, ik heb naar je geluisterd, ik heb je geknuffeld, we huilden, je was verdrietig…nog een knuffel….op de gang kwam er een andere collega even bij staan….je liet je tattoo zien, die je de dinsdag daarvoor had laten zetten…..wij bewonderden hem en jij was er trots op!! Nog één groepshug met z’n drieën….en toen ging je…. Als ik had geweten dat dit de allerlaatste keer was dat ik je zag, had ik je langer vast gehouden….het was wat jij wilde….ik ben dankbaar voor dit moment en koester het…

Het werd 26 april….0;30u ik sprak een berichtje in

Dat ik hoopte dat je je zou omringen door mensen die van je hielden en dat ik dat ook was…..je luisterde het niet meer….

15;47u….Je kwam niet op je avonddienst…een collega die ons de dag ervoor samen had zien kletsen, appte en vroeg of ik wist waarom je niet op je werk was gekomen….iedereen was bezorgd…

15;56u….ik: hartje

Ik appte volop met andere bezorgde collega’s die op het werk op een bericht van jou wachtten…Ik appte met Lindsey en Danielle….het voelde zo niet goed! Er werd via Joyce contact gezocht met je beste vriend Koen…

19;22u…ik: Colin!! Ik maak me zorgen om je!!

19;30u…Mijn teamleider belt….Je bent er niet meer……

Nu app ik je af en toe nog steeds….je antwoord niet meer….Ik mis je zo…maar ben zo blij dat ik je mocht kennen….

Het werd 15 april 2020….Er steekt een kaartje in mijn brievenbus….Het is een moederbeer met een klein beertje wat zij beschermt….Het is van Jessica…Ze bedankt me voor een cadeau dat ik samen met Sanne maakte voor Kenna….om jou een tastbaar plekje in haar leven te geven! Ze wilde deze kaart aan mij sturen omdat ik in het westen een soort “moeder beer” voor jou was geweest en nu ook een beetje voor haar en Kenna…

Hoe mooi is dat Col?!

Voor altijd in mijn hart….Nellie X

4 gedachten over “Gastblog: Nellie”

  1. Ik lees dit liefdevolle verhaal van Nellie. Wat een band, wat een liefde. Ik zit met tranen in mijn ogen maar tranen ook van blijdschap , blijdschap dat Colin zoveel liefde heeft gehad van prachtige mensen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s