Gastblog: Barbara

Op 3 September 1991 was ik 18 jaar en werd mijn neefje Colin geboren. Zoon van ‘tante’ Herma. Wat was ik blij! Ik wist hoe welkom Colin was. Een tevreden baby die al snel een zusje erbij kreeg. Wat heb ik genoten van zijn zorgzaamheid. Hij was zo lief voor zijn baby-zusje. In die tijd heb ik veel opgepast. Zowel Colin als Jessica waren lieve kinderen die in eigen huis heerlijk met elkaar speelden. Samen deden we boodschapjes waarbij Colin flink meestapte naast de wandelwagen, waar Jessica na 5 minuten in slaap viel. Hij brabbelde hele verhalen. Wat heb ik van deze tijd genoten. Colin was een verlegen mannetje, ik zie zijn gezichtje nog voor me wanneer hij verlegen was. Mijn vader plaagde Colin door hem Pietje te noemen, in het begin wist kleine Colin niet wat hij ermee aan moest, maar het moment kwam dat hij zei: “Ik heet geen Pietje, ik heet Colin!” Wat was hij trots op zichzelf… en wij allemaal op hem. Tijdens familiefeestjes genoot Colin ervan om samen met zijn neefjes en nichtjes te spelen. Ik zie hem nog rondstruinen door de tuin in Demen (waar oma De Baaij woonde). Colin werd groter en bleef de bescheidenheid die hij altijd was. Inmiddels was het gezin uitgebreid met Peer, Melanie, Lonneke en Niels. Niet lang daarna werd Lisa geboren. De jongste van het stel. Wanneer ik terug denk merk ik dat ik van die jaren minder specifieke herinneringen heb, waarschijnlijk omdat Colin zichzelf niet op de voorgrond liet zien.

Colin werd een tiener, kwam “uit de kast”, iets wat totaal geen probleem vormde in onze familie. Maar ik heb me wel zorgen gemaakt over de boze buitenwereld. 

Ik vond het heerlijk om Colin te zien op verjaardagen, familiefeestjes of wanneer wij gewoon op visite kwamen. Altijd even die knuffel, het enthousiasme, zijn warme persoonlijkheid.

En toen was het vrijdag 26 april 2019, de avond waarop mijn leven even stil stond en nooit meer hetzelfde zal zijn. Na een hele gewone werkdag reed ik naar huis, ik belde zoals elke vrijdag met mijn ouders, nog even elkaar een prettig weekend wensen. Thuis aangekomen hebben we als gezin heerlijk gegeten en we zaten met een kop koffie in de woonkamer. Mijn moeder belde… terwijl ik haar net gesproken had, ik wist dat dit ernstig moest zijn, mijn moeders stem klonk gebroken terwijl zoj mij vertelde dat Colin er niet meer was… de tranen rolden over mijn wangen, dit had ik niet verwacht. Ook nu ik dit opschrijf stromen de tranen weer over mijn wangen. Iemand verliezen is altijd verdrietig en moeilijk, maar het verdriet wat ik die avond heb ervaren kende ik niet. Mijn lieve, aardige, talentvolle neefje, waar ik vroeger met alle liefde op paste, is er niet meer. Zijn keuze respecteer ik, maar de onmacht, het verdriet van zijn moeder en zusjes doen me veel verdriet. Ik volgde de laatste jaren zijn leven op fb en Instagram en dat mis ik. Ik was zo trots op wat hij allemaal deed… verhuizen naar Amsterdam… zijn baan in het ziekenhuis waar hij op de kinder IC werkte… de reizen die hij heeft gemaakt…

We zijn nu bijna een jaar verder… En ik merk dat mijn herinneringen aan zijn stem, zijn lach, zijn geur er nog steeds zijn. We maken nieuwe herinneringen waar Colin geen onderdeel meer vanuit maakt en toch blijft hij bij me. We zitten midden in de coronacrisis… Ik heb me vaak afgevraagd hoe Colin hiermee om zou zijn gegaan … 

Colin, vanaf je geboorte zat je in mijn hart en daar zit je nog steeds. 

Bedankt dat je in mijn leven bent geweest, jij bent een van de personen die mijn leven heeft verrijkt.

Babs

3 gedachten over “Gastblog: Barbara”

Laat een reactie achter op Yvonne Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s